Robert Jordan overleed in 2007 aan hartfalen en kon zodoende zijn levenswerk niet afmaken. Op het ogenblik van zijn overlijden had Jordan het slot van de reeks ‘Het rad des tijds’ al in grote lijnen op papier gezet. De verhaalwendingen en zelfs hoe het verhaal, of beter het epos, zou eindigen, stond vast. Oorspronkelijk zou de reeks twaalf boeken tellen, waarvan Het licht van weleer het twaalfde en finale deel moest worden. Harriet, de vrouw van de auteur, besloot op zoek te gaan naar een schrijver die geschikt zou zijn om het imposante werk van haar man af te maken. De reeks had immers een groot deel van haar leven en het leven van haar man beheerst. Niet alleen door de boeken zelf, maar ook door alle merchandising, role playing en games die eruit voortsproten. Ze wilde de wereldwijde schare fans niet teleurstellen en hen achterlaten met een onafgewerkt epos, dat qua omvang nauwelijks zijn gelijke kent, zelfs niet in het fantasywereldje. Ze besloot om Brandon Sanderson in te schakelen, die uiteraard vereerd was dat hij voor deze taak werd uitgekozen. De man werkte op dat moment aan zijn eigen schrijverscarrière, maar het is pas sinds hij aanvaardde om ‘Het rad des tijds’ af te werken, dat die eigen carrière pas echt uit de startblokken schoot. In zijn eigen trilogie, ‘De bron van verheffing’, probeert hij een verhaal te vertellen dat begint als de held niet is geslaagd in zijn queeste en het goede dus niet heeft overwonnen. Een aparte kijk op het genre, die hem geen windeieren legt en hem tevens onderscheidt van het gros van de andere fantasyauteurs en -trilogieën.
Voor ‘Het rad des tijds’ houdt hij zich echter, in samenspraak met Harriet, nauwkeurig aan de vele notities die Jordan heeft nagelaten. Al gauw werd duidelijk dat de complexiteit van de vele verhaallijnen, de minutieuze en zeer uitgebreide notities en richtlijnen van Jordan en de drang om het werk volledig naar de wensen van Jordan af te ronden, zouden leiden tot een onoverzichtelijk dik boek. Daarom werd besloten om het boek in drie delen op te splitsen. Zo vormen De naderende storm, De torens van middernacht en Het licht van weleer samen het afsluitende deel, dat oorspronkelijk getiteld zou zijn als wat nu dit deel XIV is. Dit vuistdikke boek sluit Jordans werk in schoonheid af. Alle verhaallijnen zijn helemaal ontrold, alle raadsels worden opgelost, alle losse eindjes krijgen een afloop. Sanderson heeft net als zijn meester - de man volgt het werk van Jordan al van kindsbeen af en is er erg door beïnvloedt en aan gehecht - het schrijven uitermate ernstig opgevat en kwijt zich met succes van zijn aartsmoeilijke opdracht. Geen fan van de reeks zal zeuren dat ’s mans stijl afwijkt van het origineel of zijn manier van vertellen het origineel niet benadert. Zo goed kweet Sanderson zich van zijn taak. Ook voor hem neemt deze opdracht een einde, wat hem meer tijd zal geven voor zijn eigen schrijverscarrière en zijn naamsbekendheid meer dan een beetje ten goede is gekomen. Wat valt er te zeggen over het verhaal zelf? Uiteraard is het niet evident om een verhaal dat zo’n veertienduizend bladzijden omvat in een paar tellen uiteen te zetten. Bovendien zou het een beetje jammer zijn om het einde van het epos zomaar eventjes te ontrafelen of te onthullen. We zouden bovendien een overdaad aan namen en gebeurtenissen moeten opsommen om enigszins de weg te wijzen door dit werk. We houden het erbij dat de mensheid balanceert op het randje van de afgrond. Niets staat vast, alleen dat de uitkomst wel eens zou kunnen tegenvallen. Het Rad draait, de Eeuw komt tot zijn eind en de Laatste Slag zal het Lot van de wereld bepalen. [Patrick Bruneel]

Meer dan twintig jaar nadat het eerste deel van deze fantasycyclus uitkwam, is nu het langverwachte laatste deel verschenen. In dit slotdeel wordt, onder aanvoering van Rhand Altor, de Herrezen Draak, de Laatste Slag tegen de Duistere geleverd om de mensheid van de ondergang te redden. Deze slag vormt het centrale gedeelte van dit vuistdikke boek, dat voor een groot gedeelte uit vechtscènes bestaat, het hoofdstuk 'De laatste slag' is dan ook meer dan 200 bladzijdes lang. Al hoewel hij niet alle losse eindjes aan elkaar weet te knopen, is Sanderson er in de ogen van de meeste critici en fans in het geheel genomen goed in geslaagd dit gecompliceerde epos met zijn vele personages, intriges, raadsels en zijlijnen tot een goed en bevredigend einde te brengen. Sanderson werd door de oorspronkelijke auteur Robert Jordan aangewezen om na diens dood het verhaal, met behulp van Jordans vrouw en de uitgebreide aantekeningen die Jordan naliet, af te maken en schreef de laatste drie boeken. De epiloog van dit laatste deel is echter grotendeels van Jordans hand; die schreef hij al voor zijn dood. Met landkaart voorin. Kleine druk.